Święty Kieran z Saighir

Beatissimus episcopus Ciaranus sanctorum Hibernia primogenitus.

Święty biskup Kieran z Saighir był pierwszym świętym urodzonym w Irlandii.

Święty Kieran z Saighir

A pochodził ze wschodniej części Leinster, która nazywa się Ossory. W tym czasie wszyscy Irlandczycy nie byli chrześcijanami a byli poganami. Laighne miał na imię jego ojciec i był szlachcicem z Ossory, imię jego matki było Liadain, a była ona z południowej części Munster, a dokładnie z Corca-laighde.

Zanim poczęła ona Kierana w swoim łonie, miała sen: jakby gwiazda spadła na jej usta; ten sen opowiedziała magom i najbardziej oświeconym w tym czasie i tak do niej rzekli: “Ty urodzisz syna, którego sława i zalety sięgną drugiego końca świata i będą wielkie.” Potem święty syn Kieran się urodził i wykarmiła go, a było to w Corca-laighde na wyspie, którą nazywano Claire. Zaprawdę, wybrał go Bóg już w łonie matki.

Kiedy Irlandia pierwszy raz usłyszała imię Chrystusa jej chrześcijańska pobożność wzięła początek od Kierana; jego rodzice i wszyscy inni dziwili się, jak bardzo wszystkie jego czyny były cnotliwe.

Pewnego dnia, a było to w Claire, Kieran będąc jeszcze młodym chłopcem sprawił swój pierwszy cud. Tuż nad nim wzniósł się w górę wielki jastrząb, spadł nagle w dół i porwał małe pisklę, które siedziało w swoim gniazdku. Kieran widząc los pisklęcia współczuł mu bardzo i ubolewał nad jego losem. Wtedy jastrząb powrócił i położył u stóp Kierana boleśnie zranione i na wpół żywe pisklę. Kieran nakazał pisklęciu, aby powstało i pisklę powstało i za sprawą Bożej łaski usiadło z powrotem w swoim gnieździe.

Zanim Kieran został ochrzczony spędził w Irlandii 30 lat życia w świętości i doskonałości, zarówno ciała jak i duszy a Irlandczycy, jak było powiedziane wcześniej, byli jeszcze poganami. Ale Duch Święty zstąpił, aby zamieszkać w słudze Jego, Kieranie, tak że Kieran żył w pobożności i w doskanałości a potem usłyszał o pobożnych chrześcijanach w Rzymie i opuścił Irlandię. Udał się do Rzymu, gdzie został nauczony wiary katolickiej. Przez lat dwadzieścia tam przebywał studiując Pismo Święte, zbierając księgi i ucząc się praw Kościoła. A kiedy Rzymianie zobaczyli mądrość i bystrość naszego Kierana, jego oddanie, pobożność i wiarę, przyjęli go do Kościoła [ochrzcili] i udzielili mu święceń kapłańskich. Poczym wyruszył na powrót do Irlandii, ale w drodze z Rzymu spotkał go św. Patryk i kiedy się zobaczyli cieszyli się i radowali. W tym czasie Patryk nie był jeszcze biskupem, ale został nim później.

Święty papież Celestyn uczynił Patryka biskupem i posłał go, aby głosił wiarę Irlandczykom i choć przed Patrykiem byli już inni święci w Irlandii, to dla niego Bóg zastrzegł urząd sędziego i prymasa i do czasu jego przyjścia ani irlandzcy królowie ani panowie nie uwierzyli.

Powiedział wtedy Patryk do Kierana: Poprzedzisz moje nadejście do Irlandii. A przechodząc kraj z północy na południe odnajdziesz w jego  środku studnię, którą nazywają “Uaran” i przy tej studni [lub na tej studni] zbudujesz swój klasztor. Tam twoja cześć pozostanie na wieki i tam dokona się twoje zmartwychwstanie. Kieran poprosił: Wskaż mi dokładnie miejsce, w którym znajduje się ta studnia. Odpowiedział mu Patryk: Pan będzie z tobą i będzie prowadził cię w drodze. Ale dam ci mój dzwonek, który odezwie się dopiero wtedy, gdy staniesz przy tej studni. Ja przybędę w to miejsce za lat trzydzieści.

Pobłogosławili i ucałowali się nawzajem i Kieran odszedł do Irlandii a Patryk pozostał w Rzymie. Dzwonek Kierana milczał przez całą drogę, aż Kieran doszedł za sprawą Boga, który kierował nim dobrze, do studni, którą Patryk nazywał Uaran. Wtedy dzwonek zabrzmiał głosem jasnym i czystym.

Było to w kraju, którzy tamtejsi ludzie nazywali Éile (Ely). W tym miejscu Kieran żył jako pustelnik (w tamtym czasie cała okolica była otoczona lasami). Na początku Kieran zbudował lichą celę, w której mieszkał. Nie był to jeszcze klasztor i metropolia, które Kieran zbudował później, a które wszyscy nazywają teraz Saighir Chiaráin. Kiedy Kieran przybył do tego miejsca usiadł w cieniu wielkiego drzewa a zza pnia wyskoczył wielki dzik. Kiedy zobaczył Kierana uciekł lecz już po chwili powrócił do niego zmieniony przez Boga w oswojonego sługę. Ten dzik był pierwszym słuchaczem, uczniem i mnichem Kierana, a ponadto poszedł do lasu i naniósł drzew i pomógł Kieranowi w budowie eremu, jako że nie było jeszcze żadnych ludzi przy Kieranie. Przyszły też do niego inne nierozumne stworzenia jak lis, borsuk, wilk, łania które były oswojone i niczym mnisi, uniżyły się do nauk Kierana, były mu posłuszne i czyniły cokolwiek im nakazał.

Później zaczęli przybywać do Kierana pierwsi ludzie i uczniowie. A było ich tak wielu, że rozpoczęto budowę okazałego klasztoru. Zwierzęta, jakkolwiek ciągle przebywały z Kieranem, zamieszkały teraz w osobnym pomieszczeniu. Odtąd wzrastała wiara chrześcijańska w Irlandii tak, że zanim przybył Patryk było trzech świętych biskupów: Ailbe of Imlech iubhair, biskup Braus razem z  Declanem w diecezjach Munsteru oraz Kieran, który w Ossory nawrócił wielu na wiarę katolicką. Tak było kiedy wysłany przez świętego papieża Celestyna chwalebny arcybiskup Patryk przybył do Irlandii a od którego cały kraj był pełny wiary i był chrzczony.

Pewnego dnia, kiedy Kieran modlił się do swojego jedynego Pana przyszedł do niego anioł i oznamił mu, że zbliża się czas jego śmierci. Kieran przez anioła złożył Bogu trzy prośby, które zostały wysłuchane. Pierwszą prośbą było aby w dzień Sądu Ostatecznego bramy piekieł nie zamknęły się za nikim, kto po śmierci został pochowany na cmentarzu metropolii Kierana. Drugą prośbą było aby ktokolwiek, kto żył godnie w czasach Kierana dostąpił nieba. Trzecią prośbą było aby naród z Ossory, z którego pochodził Kieran i którego był patronem, nigdy nie był zaatakowany przez inny naród i aby nie utracił swej ziemi, ale i sam nigdy nie atakował innego narodu.

Święty Kieran zawsze i wszędzie był pełen pokory i aż do dnia śmierci lubił słuchać, czytać i studiować [badać] Pismo Święte. Jak inni święci w jego czasach był związany ze świętym Finianem z Clonard i został uczniem jego szkoły w bardzo podeszłym wieku, gdzie stał się biegły w wielkiej teologii i dostąpił zaszczytu bycia nazywanym “Uczniem Finiana”. Ponadto nigdy, nawet w młodym wieku nie pił niczego, co mogło go upić, nigdy nie ubierał delikatnych ani puszystych szat, nie ucztował, spał mało, nie szukał miłości czy dobrego towarzystwa. I nawrócił naród z Ossory na wiarę katolicką. Wiele razy odwiedzały go anioły. Wyświęcił wielu biskupów, księży oraz inne sługi Kościoła. Anioł wskazał mu czcigodną studnię, z której woda leczyła wiele róznych chorób i niemocy, a nazywają tą studnię tobar Cicirain, Tubberkieran lub  Kieran’s Well [Studnia Kierana]. Trzydzieści lat przeżył Kieran w gorliwej służbie Bogu zanim został ochrzczony. Z powodu wieku i choroby stał się niedołężny i nadszedł dzień jego śmierci. Zwołał wszystkich mnichów oraz lud i błogoslawił im. Nakazał im też zachowanie Bożych przykazań i otoczony przez chóry świętych w spokoju przyjął sakramenty Kościoła, oddał duszę Bogu i w tą samą noc wraz z trzydziestoma biskupami, których sam wyświęcił, udał się do nieba.

Tak kończy się Żywot Świętego Kierana spisany w Cork przez Maurice O’Conor, cieślę okrętowego.

Na podstawie Silva Gadelica (I-XXXI). Reprint of the 1892