Znany również pod imionami Molasius lub Molaise z Davenish oraz Laisrén. Oficjalnych i pewnych informacji o jego życiu jest niewiele więc znów przyjdzie mi sięgnąć do tradycyjnych przekazów ustnych i pisanych.
Żył wVI wieku. Nie wiadomo kiedy i gdzie się urodził a na przybliżony czas śmierci określa się rok 564.
Obie gałęzie rodziny to dwa znakomite i potężne ośrodki władzy w ówczesnej Irlandii: Tara jako siedziba High Kings oraz Cashel – stolica potężnego królestwa Munsteru.
Jego matką była Monoa, córka Midhlogh z Corcaraighe, która miała “mocny” rodowód gdyż była wnuczką Feidhlim Rechtmar’a, syna Túathal Techtmar’a, władcy (High King) Irlandii – postaci w połowie legendarnej, w połowie historycznej.
O wiele ciekawiej przedstawia się pochodzenie św. Lasseriana w linii męskiej, które Silva Gadelica podaje bardzo szczegółowo i w sposób bardzo zaskakujący. Męska linia przodków świętego to również królewski ród władców Munsteru. Ojcem był Nadfreach, syn Barr’a.
W dalszej kolejności bezpośrednimi męskimi przodkami św. Lasseriana byli: Cobrann, Tuaislén, Degha, Aedh the Fair, Eochaid, Lughaid, Angus, Nadfraech, Corc z Cashel, Lughaid, Olioll Rubriculus, Fiacha Broad-crown, Eogan Mór, Oiloll Oluim, Moghnuadhat, Moghnéid, Derg, Duach Donn, Cairbre Broad-eye, Lughaid z Luaighne, Innatmar, Nia-segaman, Adamar Smooth-hair, Ferchorb, Moghcorb, Cobthach the Slight, Rechtadh Red-wrist, Lughiad z Laighde, Eochaid, Olioll the Fair, Art of Emly, Lughaid Redhand, Eochaid Uairches, Anradach, Enna the Red, Duach the Fair, Senna Inarrach, Bresrfgh, Art z Emly, Felim, Rothechtadh, Ruann Królobójca(?), Failbhe, Cas Cétaichne, Failldergdóid, Muinemon, Cas Clothach, Irará, Arus, Glas, Nuada Deglaech, Eochaid Bright-edge, Conmael, Heber the Fair, Milesius Hiszpański, Bile, Breogan, Bruta, Detha, Erchadh, Allaid, Nuada, Nenuall, Heber-Scot, Srú, Esrú, Gaedhel Glas, Niul, Fenius Fars, Ruath.
Nudne, prawda?
Ruath to ostatnie, celtycko brzmiące (przynajmniej dla mnie), imię długiej listy przodków św. Molaise. Ale to nie koniec, bo według Silva Gadelica:
Ruath był synem Magoga, którego ojcem był Jafet, syn Lamecha. Ojcem Lamecha był Noe, syn Matuzalema, który był synem Enocha. Ojcem Enocha był Jered, syn Mahalaleela. Ojcem Mahalaleela był Kenan, syn Enosza. Enosz był synem Seta.
Ojcem Seta był Adam, syn Żywego Boga.
Co prawda uważny czytelnik znający Biblię, a zwłaszcza Stary Testament i Księgę Rodzaju, znajdzie pewne nieścisłości w tej części wykazu podanego przez Silva Gadelica, ale nie o tym jest ten wpis. Sam sobie zadaję pytanie jak to się stało, że drzewo genealogiczne św. Lasseriana zapisano aż do czasów biblijnych? Zabieg propagandowy? Chęć uwiarygodnienia świętości? Albo podniesienia i tak już bardzo wysokiego statusu społecznego świętego? Muszę przyznać, że jakiekolwiek były powody poprowadzenia genealogi świętego do czasów biblijnych, zrobiono to po mistrzowsku. W tym wypadku św. Lasserian pochodzi z tej samej linii co Jezus Chrystus! Magog, ostatni z bliblinych przodków świętego, jest symbolem pokoleń po-potopowych, które rozeszły się na całą ziemię.
Zastanwiała mnie również obecność wśród przodków Milesiusa z Hiszpani, ale okolice Cashel zaludniali celtowie galijscy, więc pewnie tym śladem trzeba podążać.
Tak samo jak w przypadku innych wczesnośredniowiecznych irlandzkich świętych, narodziny św. Molaise były poprzedzone proroctwem i zapowiedziane w widzeniu sennym matki. Tym razem było to siedem pachnących jabłek, które Monoa kolejno brała w ręce. Ostatniego, siódmego jabłka, które, jak jej się wydawało było ze złota, nie mogła jednak pochwycić z powodu jego wielkości. Znaczenie snu wyjaśnił jej mąż: urodzisz syna doskonałego i sławnego a słowa z jego ust wypełnią całą Irlandię.
W związku z tym, że matkom pierwszych irlandzkich świętych Bóg zsyłał prorocze sny, które tłumaczyli im poganie, na scenie musi teraz pojawić się druid. Zupełnie jak w historii o narodzinach Conchobara, celtycki mag polecił przyszłej matce wstrzymać się z porodem do świtu następnego dnia co miało zapewnić, że narodzony syn będzie sławny, sprawiedliwy, szlachetny i przyczyni się do zbawienia tej części świata.
Chrztu noworodkowi udzielił biskup Eocho. Ponoć na działanie Ducha Świętego na osobę Lasseriana nie trzeba było długo czekać - już po miesiącu od swoich narodzin mówił i chwalił Boga.
Ponieważ studiował pod kierunkiem św. Finiana z Clonard został zaliczony w poczet Dwunastu Apostołów Irlandii.
Był fundatorem klasztoru na wyspie Devenish (Daimhinis) na jeziorze Erne w county Fermanagh w Irlandii Północnej.
Dalsze studia odbył w Rzymie, gdzie być może otrzymal święcenia biskupie i powrócił do Irlandii jako legat papieski. Legenda mówi, że przyniósł z Rzymu z relikwie św. Pawła i św. Piotra, które pochowano razem z nim na klasztornym cmentarzu. Stąd wzięło się określenie “Irlandzki Rzym” na wyspę Devenish.
Wzmianka o jego pobycie w Rzymie jest jedną z ostatnich informacji jakie są znane.
Kult świętego pojawił się bardzo szybko po jego śmierci. Święto obchodzono 12 września.
Jakim człowiekiem mógł być św. Lasserian? Oddaję jeszcze raz głos Silva Gadelica:
“To był szlachetny, godny podziwu i godny pochwał mędrzec, który poświęcił swój czas i swoje ciało na cześć jedynego Boga Wszechmogącego, służąc Jemu. To był człowiek wolny ze starożytnego królewskiego rodu Eoganacht z Cashel.”
Pingback: Dwunastu Apostołów | Słowianin w Irlandii